O. José Rodríguez Carballo, Minister Generalny Zakonu Braci Mniejszych

List do Ubogich Sióstr św. Klary

Rzym, Święto św. Klary, 11 VIII 2007

Najdroższe Siostry,

niech Pan obdarzy was pokojem!

Z okazji święta świętej Klary pragnę również w tym roku skierować do was szczególne słowa pozdrowienia i podziękować wam za waszą obecność w Kościele i w świecie, a także za siostrzaną bliskość, jaką mi zawsze okazujecie. Bo wiem dobrze, że wasza modlitwa towarzyszy mi w moim pielgrzymowaniu, w celu spotykania się i animowania Sióstr i Braci, których Pan mi powierzył.

Pragnę ponadto zaoferować wam do rozważenia kilka myśli, jakie rodzą się z wędrówki, którą my, Bracia, przeżywamy w tych latach, snując refleksje nad łaską początków, jako przygotowanie do obchodów 800-lecia powstania naszego Zakonu. Mam nadzieję, że będą ważnymi impulsami dla waszego życia, właśnie z powodu głębokiej jedności, która nas łączy.

Słowa Franciszka niepokoją i pytają: do jakiej relacji z Bogiem zachęcają was te wyrażenia? Co znaczy być “córkami i służebnicami Ojca”? W jaki sposób można przeżywać i rozwijać prawdziwą relację synowską z Bogiem? Jeszcze bardziej prowokujący jest obraz “oblubienic Ducha Świętego”, jaki przypisuje wam Franciszek. Relacja z Duchem jest zawsze miejscem otwartym na nieprzewidywalną nowość Boga: Duch jest źródłem życia i nowości, jest “Panem i daje życie”, jest początkiem wszelkiego charyzmatu i wszelkiego daru, który pochodzi z wysoka. Jeśli nawiązuje się z tym Duchem relację oblubieńczą, z płodną intymnością, jaka zawiera się w takiej relacji, co może z niej się zrodzić? Nic innego jak właśnie Chrystus, do którego rodzenia także wy jesteście powołane, podobnie jak każdy wierzący, skoro Franciszek mówi, że jesteśmy powołani, by stać się «oblubieńcami, braćmi i matkami Pana» (1LW 1,7); a Klara, w doskonałej harmonii, przypomina Agnieszce z Pragi, że «zasłużyła sobie dobrze na miano siostry, oblubienicy i matki Syna Najwyższego Ojca i chwalebnej Dziewicy» (1LKl 24).

Działanie Ducha, którego jesteście oblubienicami, prowadzi bowiem do Chrystusa, na którego Duch jest zawsze skierowany, gdyż «nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: “Panem jest Jezus”» (1Kor 12,3). To życie trynitarne, do którego zachęca wasz Sposób życia, z relacją “córek i służebnic” względem Ojca i z relacją “oblubienic” w stosunku do Ducha Świętego, znajduje swoją realizację w “życiu według doskonałości Ewangelii świętej”, które wyraża centralne miejsce Chrystusa w waszym życiu.

Klara jest mistrzynią w zachęcaniu nas do tej radosnej intymności z Chrystusem, z Tym, w którego obraz ona potrafi się przemieniać przez kontemplację (por. 3LKl 12-13) i który stanowi centrum jej życia i jej doświadczenia: chwalebny Oblubieniec, kontemplowany z miłością jako “ubogi Ukrzyżowany”. Cały nacisk, jaki Klara kładzie na chęć życia w ubóstwie, które ona podkreśla w sposób o wiele bardziej zdecydowany niż Franciszek, tłumaczy się właśnie tym, że to ubóstwo cechuje Pana i przez nie bardziej uczestniczy się w życiu Jezusa, który wybrał ubóstwo na tym świecie dla Siebie i dla swej Matki. Ubóstwo Klary jest nie tylko cnotą, lecz upodobnieniem się do Chrystusa, a nawet zdaje się ono być utożsamiane z samym Chrystusem, jak wtedy, gdy w czwartym liście do św. Agnieszki z Pragi zwierciadło, w którym «jaśnieje błogosławione ubóstwo, święta pokora i niewymowna miłość», w pewnym momencie ożywa i jakby «zawieszone na drzewie krzyża, zachęcało przechodzących do tych rozważań».

Spojrzenie Klary prowadzi do tego absolutnego pierwszeństwa Jezusa w waszym życiu: a ja zadaję sobie pytanie, na ile jest prawdziwe dzisiaj, także dla was, ryzyko życia “rozproszonego”, które gubi się w tysiącu spraw, może nawet pięknych i dobrych, ale przez to naraża się na utratę silnego i widocznego pierwszeństwa, które trzeba dać Panu. To centralne miejsce, także widzialne i wyraźne, zastrzeżone dla Pana jest naprawdę istotne dla waszego życia; i nie tylko dlatego, żeby wasze świadectwo w Kościele było prawdziwe, lecz przedtem jeszcze dlatego, żeby wasze życie było możliwe i prawdziwe dla was samych. To mocne pierwszeństwo Boga w życiu jest z pewnością konieczne również dla nas, Braci, i dla każdej formy życia konsekrowanego; ale myślę, że w waszym sposobie życia staje się szczególnie pilne i ważne.

Była tego w pełni świadoma także Klara, która w swoim Testamencie tak zwraca się do sióstr obecnych i przyszłych: «Miłujcie się nawzajem miłością Chrystusową, a miłość, którą macie w sercu, okazujcie przez uczynki na zewnątrz, aby siostry, zachęcone tym przykładem, wzrastały zawsze w miłości Bożej i w miłości wzajemnej» (TKl 59-60). Według tych słów miłość, która łączy siostry, jest miłością Chrystusową: prawie wydaje się, iż nie ma rozróżnienia między miłością do Boga a miłością do sióstr. Także u nas, Braci Mniejszych, wzrosła świadomość tego głębokiego powiązania między życiem wiary i życiem braterskim: na ostatniej nadzwyczajnej Kapitule generalnej wyraziliśmy to przekonanie za pomocą propozycji Metodologia Emaus: «zebrać się; mówić o tym, co nam się przydarzyło; dzielić się Ewangelią, czytać na nowo Regułę; modlić się wielbić Boga “za wszystkie Jego dary”; celebrować komunię braterską; i wrócić do Braci naszych Wspólnot, do naszych braci i sióstr na całym świecie z dobrą nowiną, która przemieniła nasze życie» (por. Pmd 39-47). Myślę, że ta propozycja, z koniecznymi zmianami, jest użyteczna także dla was.

Dzielenie się wiarą może naprawdę pomóc naszym wspólnotom odkryć na nowo, że do naszej relacji z Bogiem wchodzą także bracia i siostry, przede wszystkim ci z naszej wspólnoty: dla nas, tak jak dla Franciszka, prawdą jest, iż gdy Pan dał nam braci lub siostry, to po początkowym wahaniu, sam Najwyższy objawił nam, że powinniśmy żyć według Ewangelii świętej (por. T 14). Objawienie tak ważne i podstawowe może nie byłoby możliwe, tak dla nas jak dla Franciszka, bez daru braci i sióstr.

Dziękujmy Bogu za ten dar, który odkrywa nam drogę Ewangelii, tę drogę, która wam, drogie Siostry, pozwala w pełni żyć waszym sposobem życia, na który «wybrałyście życie według doskonałości Ewangelii świętej». I podczas gdy ja również, tak jak Franciszek, «przyrzekam osobiście i przez moich braci otaczać was, tak jak ich, serdeczną troską i szczególnym staraniem» (SpKl 2), polecam was Panu słowami świętej Klary: «Kochajcie zawsze Boga i swoje dusze, i wszystkie swoje siostry, i zachowujcie zawsze starannie to, co przyrzekłyście Panu. Pan niech będzie z wami i obyście wy zawsze z Nim były. Amen» (BłKl 14-16).

Wasz brat i sługa

O. José Rodríguez Carballo

Minister Generalny

Rzym, 11 VIII 2007, Święto św. Klary

Prot. 098096

powrót na początek

Wśród różnych dobrodziejstw, które otrzymałyśmy i co dzień otrzymujemy od hojnego Dawcy, Ojca miłosierdzia,

i za które powinnyśmy chwalebnemu Dobroczyńcy całym sercem dziękować, jest wielkie dobrodziejstwo naszego powołania (Testament św. Klary).