Wieść o zdarzeniu dotarła zaraz do krewnych, którzy popadłszy w zmartwienie potępili postępek i decyzję dziewczyny. Zbierają się razem (...). Próbują grozić przemocą, podstępnymi radami, ponętnymi obietnicami, byle tylko nakłonić ją do wycofania się z owego stanu upokorzenia, który nie godził się ze szlachectwem jej rodu (...). Ale ona, uchwyciwszy się obrusów ołtarza, odkryła głowę z obciętymi włosami oświadczając, że w żaden sposób nie da się oderwać od służenia Chrystusowi Panu.

Po upływie szesnastu dni od nawrócenia Klary, Agnieszka [jej siostra] (...) wyznaje, że [i ona] pragnie bez zastrzeżeń poświęcić się służbie Bożej. (...) Spostrzegłszy, że Agnieszka przeniosła się do Klary, następnego dnia dwunastu rozwścieczonych mężczyzn biegnie do klasztoru i ukrywając na zewnątrz podstępny plan, udają spokojną wizytę (...). Jeden z nich, rycerz, brutalnie rzuca się na nią i nie zwracając uwagi na jej kułaki i kopanie ciągnie ją za włosy, podczas gdy inni chwytają ją i unoszą za ramiona. (...) I oto nagle ciało Agnieszki leżącej na ziemi [cudownie] stawia opór.

Opuściwszy dom, miasto i rodziców, pośpiesznie udała się do Najświętszej Maryi w Porcjunkuli, gdzie bracia, którzy czuwali na modlitwie do Boga przed małym ołtarzykiem, przyjęli Pannę Klarę z zapalonymi pochodniami. Zaraz tutaj, wyrzekłszy się sromoty Babilonu, wręczyła światu list rozwodowy (por. Pwt 24,1); tutaj rękoma braci obcięła sobie włosy i zdjęła na zawsze różnobarwne ozdoby.

Był w klasztorze tylko jeden chleb, a już nadeszła godzina posiłku i uczucie głodu. Święta przywołała szafarkę i kazała jej rozdzielić chleb: jedną część posłać braciom, a drugą zatrzymać dla sióstr. Z tej drugiej zachowanej połowy kazała ukroić pięćdziesiąt porcji, według liczny Ubogich Pań (...). Córka pośpieszyła wykonać rozkaz matki (...). I oto z łaski Boskiej [cudownie] ta materia rosła w ręce tej, która ją dzieliła, tak że wystarczyła dla każdej z sióstr wspólnoty na obfitą porcję.

Zbliżała się Niedziela palmowa. Dziewczyna z płonącym sercem udaje się do męża Bożego [Franciszka], by go zapytać, co i jak powinna zrobić, bo właśnie zamierza zmienić swoje życie. Ojciec Franciszek każe jej, żeby w tę uroczystość pięknie ubrana i ozdobiona poszła po palmę, razem ze wszystkimi, a następnej nocy "wyjdzie poza obóz" (Hbr 13,13), zamieniając radość świata na (por. Hi 4,9) opłakiwanie męki Pańskiej.

Kiedy przez wiele dni [Klara] walczyła ze śmiercią, wzmagała się wiara i pobożność ludu. Codziennie też odwiedzali ją liczni kardynałowie i prałaci i czcili ją jak prawdziwie świętą. Natomiast budzi zdumienie, że chociaż przez siedemnaście dni nie mogła przyjąć żadnego pokarmu, to jednak Pan umocnił ją taką siłą, że wszystkich odwiedzających zachęcała do służenia Chrystusowi.

Nadeszła niedziela [Palmowa]. Dziewczyna wchodzi do kościoła razem z innymi, promieniejąc świątecznym blaskiem wśród grupy szlachcianek. I oto zdarzyło się, jakby jakiś wróżebny znak, że kiedy wszystkie inne pośpieszyły wziąć palmę, Klara wstydziła się i została na swoim miejscu. Wtedy biskup zszedł ze stopni, podszedł do niej i włożył jej palmę w ręce.

Wiadomość o śmierci dziewicy [Klary], łącznie z opowiadaniem cudownych zdarzeń, natychmiast poruszyła cały lud w mieście. (...) Następnego dnia (...) wikariusz Chrystusa wraz z kardynałami przybywa na miejsce i całe miasto kieruje się do świętego Damiana. (...) Bracia zaczynają oficjum o zmarłych, a tu nagle Pan papież mówi, że trzeba by odprawić oficjum o dziewicach, a nie o zmarłych, co wyglądało, jakby chciał ją kanonizować wpierw zanim jeszcze ciało zostanie pochowane.

Wśród różnych dobrodziejstw, które otrzymałyśmy i co dzień otrzymujemy od hojnego Dawcy, Ojca miłosierdzia,

i za które powinnyśmy chwalebnemu Dobroczyńcy całym sercem dziękować, jest wielkie dobrodziejstwo naszego powołania (Testament św. Klary).